Tweety na temat @pzworgpl

Logowanie

0

Nasze Ryby - cz. II

 

C I  A G   DALSZY  OPISU  RYB

 


 

Stynka                                

Osmerus eperlanus     

Budowa zewnętrzna: Smukłe, bocznie słabo ścieśnione, prześwitujące ciało. Głowa długa, o ostro zakończonym pysku. Wzdłuż ciała 60-65 małych, delikatnych, łatwo odpadających łusek. Linia boczna krótka, kończy się ponad płetwami piersiowymi. Szeroko wycięty otwór gębowy sięga do tylnej krawędzi oka, szczęka dolna wysunięta do przodu. Obydwie szczęki bardzo silnie uzębione. Średnica oka jest mniejsza od długości pyska od półtora do dwóch i pół rażą. Nasada płetw brzusznych znajduje się w linii pierwszych promieni płetwy grzbietowej. Grzbiet zielonoszary, boki srebrzyście lśniące, brzuch białawy. W okresie tarła wzdłuż boków ciała pojawia się długa, metalicznie lśniąca smuga. Na płetwie ogonowej widoczna ciemna krawędź. Stynki żyjące w wodach słodkich osiągają długość od l0 do 15 cm, maksymalnie 20 cm; żyjące w morzu 15-18 cm. maksymalnie 30 cm.  

Występowanie: przybrzeżnych, morskich wodach oraz w ujściach rzek, na głębokości do 32 m. Od Zatoki Biskajskiej do południowej Norwegii, wzdłuż angielskiego i irlandzkiego wybrzeża, w Morzu Północnym i Bałtyku. Również w dużych śródlądowych jeziorach Anglii oraz położonych w zlewisku Morza Bałtyckiego (stynka ze śródlądowych jezior jest smuklejsza i ma większe oczy). W zlewisku Morza Białego żyje podgatunek Osmerus eperlanus dentex.

Tryb życia: Formy wędrowne dążą w okresie tarła (marzec, kwiecień), często dużymi stadami, do dolnego biegu rzek. Ikra o średnicy 0,6 do 0,9 mm (9000-40000 sztuk, zależnie od wielkości samicy) początkowo przykleja się do piaszczystego podłoża i roślin. Po pewnym czasie odrywa się i swobodnie unosi w wodzie. Okres inkubacji 2-5 tygodni. Osiągnąwszy długość 4-5 cm młode ryby spływają do morza.

Odżywianie: Skorupiaki i ryby.

 

Świnka swinka.gif

Chondrostoma nasus  

Budowa zewnętrzna: Daleko wysunięty, tępo zakończony pysk o dolnym, poprzecznie ustawionym otworze gębowym. Warga dolna zrogowaciała, z ostrą krawędzią. Łuski średniej wielkości, 55-62 wzdłuż linii bocznej. W płetwie grzbietowej 12 promieni, w odbytowej zaś 13-14. Otrzewna koloru czarnego (czarne wnętrze brzucha). Zęby gardłowe jednorzędowe, nożowate, 7/6/-6. Grzbiet niebieskoszary do zielonoszarego, o jasnym metalicznym połysku w okresie tarła. Płetwy piersiowe, brzuszne i odbytowa żółtawoczerwone do fioletowych. Długość 25-40 cm, maksymalnie 50 cm. 

Czy wiesz, że... inne, czasami całkowicie zapomniane nazwy świnki to... czyczuła, dunka, frycówka, nos, molawka, poduzd, siga, siuleja, srołka, piaskówka, podświnka, podustew oraz poduzd.

Występowanie: W płynących wodach (krainy lipienia i brzany) od północnej Francji, dorzecze Rodanu, poprzez dorzecza Renu i Dunaju po Morze Kaspijskie. Tworzy liczne podgatunki, m.in.: Chondrostoma nasus borystenicum (w delcie Dunaju, w Dniestrze po Don), Chondrostoma nasus ohridanum (Jezioro Ochrydzkie), Chondrostoma nasus prespense (jezioro Prespa), Chondrostoma nasus vardarense (południowo-wschodnie Bałkany), Chondrostoma nasus variabile (północne dopływy Morza Kaspijskiego). W Azji Mniejszej spotykana tylko w zachodniej Turcji. Gatunkami blisko spokrewnionymi są Chondrostoma regium (centralna i wschodnia Turcja) i Chondrostoma cyri (południowe rzeki Kaukazu.

Tryb życia: Stadna ryba przebywająca zazwyczaj przy dnie w płytkim nurcie, ponad żwirowymi ławami. Jedynie zimą schodzi w głębsze miejsca rzeki. Tarło od marca do maja. W tym okresie zarówno u samców, jak i u samic pojawia się wysypka tarłowa. Dojrzałe do rozrodu ryby ciągną stadami w górę rzeki. Kleista ikra o średnicy 1 mm (do 100000 sztuk na samicę) składana jest w płytkich miejscach nad żwirowym dnem.

Odżywianie: Zjada glony porastające podwodne kamienie, także korzenie roślin i drobne zwierzęta denne.

 

Piskorz piskorz.gif

Misgurnus fossilis  

Budowa zewnętrzna: Ciało walcowate. prawie okrgłe, bocznie cienione jedynie w tylnej częci. Skóra pokryta gęstym luzem. Wski, dolny otwór gębowy otoczony dziesięcioma wsikami; szeć na szczęce górnej. cztery na szczęce dolnej. Przedni otwór nosowy rurkowaty. Brak ocznego kolca. Łuski bardzo małe. Niepełna linia boczna. Płetwa grzbietowa z 8-9, a odbytowa z 7-8 promieniami. Płetwa ogonowa zaokrglona. Grzbiet ciemnobrzowy. Boki janiejsze, skórzastego koloru, z szerok, biegnc porodku czarnobrzow, dług wstęg, oraz powyżej i poniżej z równoległymi, węższymi ciemnymi paskami. Strona brzuszna jasna. Długość 20-25 cm, maksymalnie 30 cm. 

Czy wiesz, że... inne, czasami całkowicie zapomniane nazwy piskorza to... węgor, piskor, jun oraz wiun.

Występowanie: Płytkie, stojące wody o mulistym podłożu (torfowiska, rowy, stawy, małe jeziorka). Od północnej Francji przez Europę Środkową, dorzecze Dunaju, aż po dorzecze Wołgi.

Tryb życia: Denna ryba przebywająca w ciągu dnia w ukryciu, ożywiająca się dopiero z nastaniem ciemności. Spadek ciśnienia atmosferycznego (zmianę pogody) piskorz sygnalizuje podpływając ku powierzchni wody i chwytając powietrze atmosferyczne; stąd otrzymał przydomek "ryba-barometr". Oprócz normalnego oddychania skrzelowego posiada zdolność oddychania jelitowego. Przy niedoborach tlenu w wodzie połyka powietrze atmosferyczne i przepycha je przez jelito. W jego śluzówce rozwinięta jest bogata sieć naczyń krwionośnych, którymi pobierany jest z powietrza tlen i wydalany z organizmu dwutlenek węgla. Zużyte powietrze wydalane jest otworem odbytowym. Tarło - kwiecień do czerwca. Okres inkubacji jaj 8-10 dni. Wylęgające się larwy mają nitkowate, zewnętrzne skrzela.

Odżywianie: Małe zwierzęta denne.

 

Jazgarz 

Gymnocephalus cernua   

Budowa zewnętrzna: Ciało dość wygrzbiecone. Głowa o tępym pysku (równym średnicy oka lub krótszym). Duże, szerokie czoło. Oczy duże, osadzone bardzo wysoko. Na spodzie gło-wy płytkie, okrągłe dołki śluzowe. Wieczko skrzelowe z długim, silnym kolcem. Praeoperculum z krótkimi kolcami. Łuski grzebykowe; 35-40 wzdłuż ciała. Linia boczna nie sięga do płetwy ogonowej. Płetwy grzbietowe razem zrośnięte (tym różni się od okonia i sandacza), z 12-16 twardymi i 11-15 miękkimi promieniami. W płetwie odbytowej dwa promienie twarde i 5-6 miękkich. W płetwie piersiowej 13 promieni. Ubarwienie grzbietu i boków zielonooliwkowe do zielonoszarego, z nieregularnie rozmieszczonymi ciemnymi plamami. Piersi czerwonawo połyskujące. Strona brzuszna zielonkawobiała do jasnozielonkawej. Płetwy grzbietowa i ognowa z rzędami ciemnych plamek. Długość 12-15 cm, maksymalnie 25 cm; maksymalny ciężar 400 g. 

Czy wiesz, że... inne, czasami całkowicie zapomniane nazwy jazgarza to... bazgier, szewc, smarkacz, azgar, kostrzysz, żyd oraz żydzik.

Występowanie: W większych rzekach i ich ujściach, w jeziorach oraz przymorskich zalewach na północ od Pirenejów i Alp. Występuje od Anglii i północno-wschodniej Francji (w środkowej i zachodniej Francji wsiedlony) aż po zlewisko Morza Białego, Ural i Morze Kaspijskie. Brak go w Irlandii, Szkocji, zachodniej i północnej Norwegii, w Pirenejach i na Bałkanach. Obszar geograficznego występowania jazgarza prawie pokrywa się z obszarem zasiedlanym przez okonia. Obydwa gatunki mają podobną, wysoką tolerancję na zmiany klimatyczne warunków, wahania temperatury oraz przebrażenia wodnego środowiska. Jazgarz spotykany jest prawie we wszystkich środkowoeuropejskich wodach - również w tych nie mających naturalnego połączenia z morzem czy rzeką (naturalne stawy, zalewy, zbiorniki zaporowe itp.). Sądzi się, że ryba ta przenoszna jest do tych zbiorników przez wędrowne ptaki wodne, do których nóg przyczepia się jej kleista ikra.

Tryb życia: Gatunek mający bardzo małe wymagania, niezwykle odporny na zanieczyszczenie wody. Nocą przebywa stadnie w głębszych miejscach o piaszczystym podłożu i słabym prądzie wody. W ciągu dnia w poszukiwaniu pokarmu penetruje płytkie, przybrzeżne rejony. Kryje się tutaj wśród podwodnej roślinności lub pod zwieszającymi się ponad wodą gałęźmi drzew i krzewów. Często przebywa w stadzie razem z kiełbiem. Tarło od marca do maja (w temperaturze wody 10-15°C). Dojrzałe płciowo osobniki łączą się w stada, poszukujące odpowiedniego do rozrodu miejsca w płytkiej strefie brzegowej. Bladożółtawa ikra o średnicy 0,5-1 mm (50000-100000, zależnie od wielkości samicy), składana jest porcjami na kamieniach, rzadziej na roślinach, w postaci galaretowatych sznurów i zbryleń. Okres inkubacji 8-12 dni. Bezbarwne larwy o długości 3-4 mm mają duży woreczek żółtkowy. Zawsze pod koniec okresu rozrodu obserwuje się liczne śniecią biorących w nim udział osobników. Wydaje się, że podobnie jak ma to miejsce u stynki, zwłaszcza starsze osobniki nie są w stanie zregenerować sił po zbyt wyczerpującym dla ich organizmu akcie rozrodu. Dojrzałość płciową jazgarz uzyskuje zwykle w końcu drugiego roku życia.

Odżywianie: Robaki, wioślarki, larwy owadów, małe mięczaki oraz ikra i wylęg ryb.

Uwagi: Jazgarz znany jest z tego, że jego skóra wydziela duże ilości śluzu. Może on być sprawcą znacznych szkód powodowanych wśród ikry i wylęgu ryb użytkowych, będąc zarazem ich konkurentem pokarmowym. W przeciwieństwie do okonia ryba ta ma niewielkie znaczenie gospodarcze. Jest masowo poławiany w basenie dolnej Elby i słonawych zalewach. Mięso jego jest wprawdzie ościste, ale bardzo smaczne.

 

Jaź jaz.gif

Leuciscus idus     

Budowa zewnętrzna: Wyciągnięte, dość wygrzbiecone, bocznie ścieśnione ciało o małej głowie i wąskim, skierowanym nieco skośnie ku górze, otworze gębowym. Łuski, stosunkowo małe, 55-61 wzdłuż linii bocznej. W płetwie grzbietowej 11-12 promieni. Płetwa odbytowa ma ich 12-14, a jej zewnętrzna krawędź jest wklęsła. Zęby gardłowe dwurzędowe, 3.5-5.3. Grzbiet szarozielony do szaroczarnego. Boki jaśniejsze o intensywnym srebrzystym połysku. Brzuch białawy. Oczy żółte. Płetwy grzbietowa i odbytowa niebieskawoszare; pozostałe płetwy czerwonawe. Długość 30-50 cm, maksymalnie 80 cm. 

Czy wiesz, że... inne, czasami całkowicie zapomniane nazwy jazia to... jaświca, jeżlica, kosłacz i orfa.

Występowanie: W dużych rzekach i jeziorach. Od dorzecza Renu, na północ od Alp aż po Ural. Nie występuje w Europie Południowej i na południe od dorzecza Dunaju.

Tryb życia: Ryba stadna, spędzająca większość czasu w pobliżu powierzchni wody. Jedynie zimą schodzi w jej głębsze partie. Tarło od kwietnia do czerwca. W tym okresie u samców występuje wysypka tarłowa. W celu złożenia ikry stada dojrzałych do rozrodu ryb ciągną w górę rzeki do odcinków o piaszczystym lub żwirowatym dnie. Kleista ikra o średnicy 1,5 mm (40000-115000 sztuk w zależności od wielkości samicy), przyczepia się do kamieni i wodnych roślin. Okres inkubacji trwa 10-20 dni. Po złożeniu ikry tarlaki spływają w dół rzeki. W ślad za nimi, w jej spokojne partie, już w pierwszym roku swego życia podążają młode ryby. Dojrzałość płciową uzyskują w wieku 3-4 lat.

Odżywianie: W okresie młodzieńczym pokarm ich stanowi plankton zwierzęcy i roślinny. Później zjadają robaki, skorupiaki, larwy owadów i małe mięczaki.

 

Brzana 

Barbus barbus     

Budowa zewnętrzna: Ciało wyciągnięte, smukłe, słabo wygrzbiecone o prawie prostej linii brzucha. Pysk ryjkowaty, wydłużony. Otwór gębowy dolny z grubymi, mięsistymi wargami, na krawędzi wargi górnej znajdują się cztery wąsiki. Łuski średniej wielkości, 55-65 wzdłuż linii bocznej. Płetwa grzbietowa krótka z 11-12 promieniami. Pierwszy jest najdłuższy i pogrubiony, na tylnej krawędzi piłkowany. W krótkiej płetwie odbytowej znajduje się 8 promieni. Płetwa ogonowa rozwidlona. Zęby trójrzędowe, 2.3.5-5.3.2. Ubarwienie grzbietu zazwyczaj brązowe do zielonoszarego. Boki jaśniejsze, złociście lśniące. Strona brzuszna biaława, często z czerwonawym połyskiem. Wszystkie płetwy szarozielone; piersiowe, brzuszne, odbytowa oraz dolny płat płetwy ogonowej czerwonawo podbarwione. U tego gatunku spotykana jest odmiana o pomarańczowożółtym zabarwieniu ("złota brzana"). Długość 30-50 cm, maksymalnie 100 cm. 

Czy wiesz, że... inne, czasami całkowicie zapomniane nazwy brzany to... barwena, brama, barbuna, barwanka, barwin, silawa, parna dulska, brynka, brząska, śliz, siulawa, maren, marena, meryna a także kowbel.

Występowanie: Dobrze natlenione, czyste wody płynące o piaszczystym lub żwirowym podłożu (w rzece - kraina brzany). Często trzyma się poniżej przegród, śluz młyńskich oraz w pobliżu filarów mostów. Występuje w południowo-zachodniej Anglii, we Francji, na północ od Alp, po zlewisko Morza Czarnego. Brak jej w Irlandii, Szkocji, Danii i Skandynawii. Tworzy trzy podgatunki: Barbus barbus gallicus (dorzecze Garonny - Francja), Barbus barbus macedonicus (Dalmacja, Yardar) i Barbus barbus thessalus (Tesalia).

Tryb życia: Stadna, przydenna ryba, przebywająca w ciągu dnia w strefie silnego prądu wody; aktywna również nocą. Tarło od maja do lipca. W tym okresie u samców pojawia się silna wysypka tarłowa, występująca w postaci białych, perełkowatych, rogowych guzków układających się rzędami na głowie i grzbiecie. Dojrzałe do tarła brzany wędrują dużymi stadami w górę rzeki. Tarliskami są żwirowe ławy leżące w płytkim nurcie. Liczba jaj 3000-9000, okres inkubacji 10-15 dni. Kleista, żółtawa ikra początkowo przyczepia się do kamieni. Po zapłodnieniu spłukiwana jest prądem wody pomiędzy kamienie, gdzie pozostaje do chwili wylęgania się larw. Przez pewien czas po wykluciu i zresorbowaniu zawartości woreczka żółtkowego przebywają one jeszcze na tarliskach. Dopiero później zaczynają stopniowo spływać z prądem wody w dół rzeki. Po raz pierwszy przystępują do tarła pomiędzy trzecim a czwartym rokiem życia. Zimują w głębokich jamach i zakolach pod nawisami brzegowymi.

Odżywianie: Młode ryby zjadają drobne zwierzęta denne. Dorosłe odżywiają się fauną denną, larwami owadów, małymi rybkami, mięczakami, ikrą ryb oraz w niewielkim stopniu roślinami.

Uwagi: Ikra brzany jest trująca. W okresie tarła trujące mogą być również mięśnie jamy brzusznej. Zjedzenie ich powoduje wymioty i biegunkę.

 

 

                                                            rybka_plywa.gif

 

Nasze Menu

Nasze filmy

Nasze wiadomości

Ostatnio komentowane wiadomości

Kalendarz imprez

Nasi członkowie

Nasze zdjęcia

Nasza sonda

Gdzie najczęściej wędkują członkowie naszego koła
zb.Siczki
zb.Domaniów
zb. Borki
rz.Wisła
Głosuj wyniki

Ilość odwiedzin